HYPOPHRENIA

MADRAMA.

naiinis na ako. badtrip na kung badtrip. wala naman akong magagawa.

nakakaloko lang, iniisip niyong di ko ginagawa ang mga dapat kong gawin. yun naman kasi sabi niya diba? kaya yun na agad nakikita niyo. nagagalit kayo kasi may gusto ako na ayaw niyo. eh anu naman? gusto ko yun eh. magkaiba tayo. magkaiba kami.

para akong may dalawang anak. pota! ako nagbabantay sa dalawa may katulong naman. andami kong ginagawa. eh siya? kahit nung andito pa yun wala namang ginawa eh. nagagalit pa kung may ginawa siyang isang bagay na mas gusto niyang ako ang gumagawa. nakakainis lalo na kung di ko alam kung paano sasabihin sa inyo na mali nasa isipan niyo. na mali ang tingin niyo saken!

ang sakit lang isipin na tangina! ilang taon ako naging considerate! naglayas siya noon, ilang beses na nangyari yun, pero sa tuwing kumakain tayo, siya pa din iniisip niyo, siya lagi ang topic sa loob ng bahay, eh ako? kailan niyo ba tinanong kung kumusta araw ko?! ni isang beses di niyo nagawa. naiinis ako sa sarili ko kasi wala akong magawa sa panahong yun. nasa murang isipan pa lang ako pero ang gulo na ng nakikita ko. away dito away doon. iyakan, kaya di niyo ako maintindihan eh. kaya pinipili kong kasama ang tropa kasi masaya ako sa kanila. hindi sa bahay na pakiramdam ko kahit wala akong ginawa ako pa din ang masama. di niyo naman maiintindihan kasi di niyo nasubukang magtanong. pag naglabas naman ako ng sama ng loob sa inyo, mali pa din ako. nasanay na akong inuuna siya, kasi nga panganay kasi nga ganito ganyan kasi nga kailangan etc etc. ganun naman lagi ang dahilan. ok!

di ko na alam gagawin ko sa buhay ko. pagod na pagod na akong maramdaman na napakawalang kwenta ko. ansakit lang kasi. pinipilit kong pasukin ang buhay niyo pero pinipigilan niyo ako. pinipilit ko kayong ipasok sa mundo ko pero di niyo matanggap. di ko alam anong gusto niyo mangyari. sawa na akong tawaging walang konsiderasyon.

sa pangalan lang yan.

nakakainis yung mga tipong hinihila ka na nila pababa para sila manalo, kung maka tingin ay parang sobrang baba ng pagkatao mo at umaastang diring diri sila sayo. andaming ganun sa mundo eh noh?

gaya nalang siguro nung sa kasal na kinuhanan ko ng litrato. may ibang photographers na kung makatingin samen eh galit na galit samen na may halong diri pa. di ko lang mapagtanto kung ano gusto nila iparating. wala naman kaming ginawa dun maliban sa kumuha ng mga litrato at di naman kami nakikipag unahan sa kanila. pero tingin nila samen at kakompetensiya nila. alam kong mahirap kumita sa photography ngayon pero ang kinaiinisan ko lang talaga eh yung angas nila. prang sino kung maka asta. nakakabadtrip lang yung mga ugali na ganun. kung magaling ka edi magaling ka, wala namang nagsabing di ka magaling eh o pangit yung gawa mo. sila yung mga tipong humahadlang sa pag unlad ng isang tao kasi dinedesmaya nila yung taong may ibubuga sana kaso nahihiya makipagsabayan dahil sa pinapakita ng mga taong gaya nito.

alam kong puno ng kompetensiya ang buhay at mundo pero hindi sa lahat ng oras kailangan natin to. bakit di nalang makipagsabayan na mapayapa o hayaan ang iba na palawakin ang kakayahan nila?

minsan din kasi sa pamamagitan ng pinapakita natin sa iba nasasaktan na sila ng di natin nalalaman kaya itinitigil na nila yung mga hilig o gusto nilang gawin.

(Source: keiisnotaround)

kitaotao, bukidnon.

dahil sa wala pa akong lugar na dapat i shoot ngayong sunday e sinugod ko na ang bukidnon. dumarami na ang population ng tao - di gaya dati. kasama ko nga pala si erpats at yun, nag instant roadtrip kami. maganda pa din naman kahit marami ng tao, ibig sabihin lang din naman kasi dadami din yung resort. umuulan din pala kanina, tapos mahamog yung paligid at maputik pero nag enjoy naman ako ng labis. dami naming pinuntahan ni erpats at alam kong masaya din siya. basta, di ko alam kung paano ko ibabahagi yung pakiramdam, yun bang pakiramdam mo nasa ibang lugar ka pero masaya - pilit tinatakpan yung lungkot.